پرژین

در یک اقدام بسیار نابخردانه و در این اوضاع و احوال مملکت و بی پولی یک پلیور و یک پالتو برای خودم سفارش دادم آنلاین.یعنی نه می دانم که آیا واقعا اندازه هستند یا نه؟ و نه رنگ و جنسشان را دقیق می دانم.تنها چیزی که می دانم این است که یک یک دارکوب توی مغزم فعال شده بود و هی به جمجمه ام می کوبید که:

- بخرش بخرش یا اندازه ست یا نیست؟ ببینیم کدومشه؟

یعنی بیشترین انگیزه برای این دو خرید غیرضروری ایجاد هیجان در قلبم بود که یک تا چند روز دیگر بفهمم دو تا خرید کشکی ام آن چیزی هستند که انتظارش را دارم و خوشحال می شوم و یا برعکس می شود و حالم گرفته می شود!

◇ این علاقه من به انتخاب های شانسی صرفا برای پی بردن به اینکه نتیجه آن چیزی می شود که فکر می کتم و یا نه، از وقتی که یادم است همراه من است.البته که علاقه خطرناکی است و من این را می دانم.اما هیجان بعد از پیش بینی اتفاق را خیلی دوست دارم.

◇ یواشکی فاش کنم که این علاقه یک ربط هایی به علاقه به قمار دارد.از این لحاظ شانس آورده ام که در ایران به دنیا آمده ام و تا الانش به خیر گذشته است و بعید است کسی در کهن سالی قمارباز شود.منظورم این است که خطر رفع شده است.کسی نگران نباشد لطفا.