میایونر زاغه نشین

1.

قطعا از سادگی ام‌است که فکر می کردم حلوا بخاطر عشق و‌مهر و محبت زیادترش به من است که دوست دارد گوشی من دستش باشد.آخر چه کسی فکر می کرد این نخود به کیفیت فیلترشکن و سرعت اینترنت اهمیت بدهد و این موضوعات آنقدر برایش مهم باشد که گوشی من را بردارد و بیاید و بپرسد:

- اشکالی داره من از این گوشی استفاده کنم؟

- البته که نه

کی متوجه حقه این طفل معصوم شدم؟ وقتی من چون می خواستم بروم ،مادرش گوشی خودش را دستش داد و کوشی من را پس.به دقیقه نکشید حلوا گوشی مادرش را پرت کرد و کفت:

- نمی خوام این قطع و وصل میشه😁

قبل از رفتن من مامان هم رسید و با دیدن آن اوضاع برای پرت کردن حواس حلوا گفت:

- اااا لباس نو پوشیدی؟ مبارکت باشه

حلوا جواب داد:

- مبارکم باشه

کسی متوجه این شیرین زبانی نشد غیر از من که من هم فرار را بر قرار ترجیح دادم و همراه مامان رفتیم بیرون.تا من ماشین را از پارک بیرون بیاورم توجه مامان به گربه بینوا و بی دوست محل جلب شده بود و وقتی سوار شد گفت:

- گربه بیچاره اینقدر محکم پرید پایین که پاش ضربه خورد و دردش گرفت!

کم غصه داشتیم.غصه پای گربه هم اضافه شد و تا آخر مسیر دو تایی ساکت ماندیم و حرفی نزدیم.

2.

رسیدم به محوطه آپارتمان خودم و یک ماشین سر راه ورود به محوطه توقف کرده بود.یک بوق زدم کسی نیامد.یک بوق دیگر زدم و یک مرد جوان دیوانه از یک دری بیرون آمد و آنقدر حرکات سرخپوستی در آورد که واقعا به این نتیجه رسیدم که این منطقه بیشتر از یک بخش شهری یک زاغه نشین دیوانه کننده است.آدم هایش به عوضی و وحشی هستند که بجای معذرت خواهی چوب یا داس و یا شمشیر فرضی شان را در دست می گیرند و دور سرشان می چرخانند و فحش می دهند.واقعا نمی دانم آپارتمان و محدودیت هایش آدم ها را اینقدر بی شعور و شخصیت کرده است.یا بی پولی و اینا.هر چه هست هر کسی فکر می کند این مردم آرام می نشینند من فکر می کنم اشتباه می کنند.این مردمی که من می بینم با خودشان هم دعوا دارند چه رسد با بقیه.حالا فک کن من امروز هفت صبح رسیده بودم و ده دقیقه به هفت شب برگشته بودم اما همچنان از تیغ و خار و زهر و سم این زاغه نشینان در امان نماندم.

❤️اگر تا کلید در خانه را در قفل می چرخانید، در باز می شود این را موهبت به حساب آورید و به عنوان یک آیتم در دفتر شکرکزاری هایتان یادداشت کنید.

3.

رسیدم خانه.آه رسیدم خانه و همچنان آشپزخانه برق نداشت و هر آنچه در یخچال بود یا آب شده بود و یا بو گرفته بود.نیم ساعت مشغول عوض کردن سه راهی های چای ساز و لباسشویی و مودم بودم تا توانستم برق را به یخچال برسانم و الان داخل آشپزخانه یک وضعی است که مسلمان نشنود،کافر نبیند و فردا هم سارا قرار است بیاید اینجا و یک غذای خیلی خارجی بپزد.البته اگر سس و خیارشور و مرغ ها قابل استفاده باشد.وگرنه باید همان نان و ماست همیشگی مان را بزنیم بر بدن.

❤️یک جور عجیبی همه چیز در زندگیم قفل شده است.دست می زنم به طلا،سنگ می شود وجدانا.حتی گوشی و همراه بانکم کار نمی کند و تا اینجا یک وام آنلاین را از دست داده ام و یخچالم به فاک رفته است و در با بدبختی باز می شود و‌اینم از حلوا و پیشی و در و همسایه و از اداره هم که دیگر نگویم سنگین ترم.( البته نمی توانم هم بگویم چون نان و نمک زده م با آنها واقعا که.تعهدات نان و‌ نمک زدن با دیگران از تعهدات شوهر کردن کمتر است به نظرم.بیا من را لال کرده است)

❤️ زاغه نشبن میایونر اسم یک فیلم است.اما،خیلی به الان من می خورد.چون استاد خالد می گفت ماشین درب و داغانم میلیون میلیون قیمتش است و حتی قیمت همین گوشی که کار نمی کند هم میلیونی است.آه)

خواب و چای و چمدان

از وقتی که یادم می آید عاشق و کشته و مرده خواب _دم دم های غروب پاییز بوده ام.زمان دقیقش هم می شود پنج عصر تا شش عصر روزی مثل امروز.دقیق ترش پنج و ده دقیقه تا شش و ده دقیقه امروز،یعنی یهو در این دقایق خواب انگار قایق می شود و می آید و من را سوار می کند و پرت می کند در عالم خودش.چنان خواب شیرین و عمیقی را تجربه می کنم که اگر بیدار نشوم بیشتر خوشحال خواهم بود تا ناراحت.

امروز تجربه چنین خوابی را داشتم و وقتی بیدار شدم ایمان آوردم که خواب شماره اول از لیست دلخواه ترین چیزهایی است که من در این زندگی دوست دارم.بعدی چای است و بعد از چای،چمدان بستن و سفر رفتن.اما زندگی که به این راحتی ها همه را با هم تقدیم نمی کند.مثلا امروز آن خواب شیرین را به من روا دید و دمش گرم.اما، توی آشپزخانه بودم تا چای دم کنم و یهو لامپ های بالای سرم خاموش شد در حالیکه لامپ های سالن روشن بود.فک کنم فیوزهای یک لاین ساخنمان پریده بود و آن لاین دقیقا لاین مربوط به پریز جای ساز من بود.کمی خشکم زد اما سریع چای ساز را آوردم و وصل کردم به سه راهی تلویزیون و کذاشتک روی میز کوچکی که بجای میز زیرتلویزیون آنجا گذاشته ام.بعد دیدم وااا چقدر عالی و در دسترس است و شاید بهتر باشد که برش نگردانم آشپزخانه.به هر حال راحتی همیشه مهم ترین آیتم است.

خوب چیزهایی که دوست دارم شد اول خواب دوم چای و سوم سفر.اما از چه چیزهایی بدم می آید.آشپزی.آشپزی رفقا.از وقتی این خانه آمده ام و مجبور شده ام هر شب آشپزی کنم از آشپزی خسته شده ام.فک من چقدر پیاز خرد کنی و سیب زمینی رنده.مرغ را بپزی و گوشت را سرخ کنی و ماهی را مزه دار.بعد باید قابلمه بشوری.چاقو،سینی،بشقاب،قاشق.بعد خود سینک.بعد سطل آشغال را خالی کنی.بعد فردا باز هم بروی خرید.اه اه اه وای از آشپزی.چند روز قبل تیم حوانان اداره خانم خمیازه را خر کردند تا برایشان صبحانه بیاورد آنهم چه صبحانه ای؟دلمه با دستپخت خودش.خانم هم از خودش تعریف کرد که آشپزیم چنان است و چنین و واقعا چنان و چنین هم بود.آن دلمه اکر کار خودش بوده باشد معرکه بود.بعد صبحانه که تمام شد آقایان شروع کردند به سوسه آمدن که نوبت من است و آنها دوست دارند هنر آشپزی من را هم ببینند.جواب من سنگ روی یخشان کرد :

- من از آشپزی متنفرم.بین مرک و آشپزی،مرگ رو انتخاب می کنم

و دقیقا آن روز یعنی دیروز بود که تازه خودم هم فهمیدم از آشپزی متنفر هستم.واقعا فکر می کردم آشپزی را دوس دارم.اما،واقعا این لعنتی چرخه ای است که تمام نمی شود.هی بخر،بشور،خرد کن،بپر... چه خبر است مگر؟

دیگه از چه جیزهایی بدم می آید؟ البته که دروغ.این حتی قبل از آشپزی هم باید بیاید.بعد آدم های سبک و متوهم و خیلی چیزهای دیگر.آیا لیست چیزهایی که از آن متنفرم از چیزهایی که دوستشان دارم بلند تر است؟ فکر نکنم.مثلا من طبیعت و برگ درختان را خیلی دوس دارم.یعنی برگ به برگ درختان را دوست دارم و این در مقایسه با ادم هایی که از آن ها بدم می آید خیلی بیشتر است.مثلا در این ساختمان فقط از آن مار زنگی و یک آقایی از بلوک بغلی که دائم در حال شستن ماشین قراضه اش است بدم می آید در حالیکه به ازای آنها از گربه مظلوم کوچه،درخچه ژاله توی بالکن و‌ویوی سالن که رو به کوههای زاکرس است خیلی خوشم می آید.با این حساب لیست اول خیلی بلند تر خواهد بود.اما بهتر است این پست از این بلند تر نشود.واقعا من در مورد خودم کشف کرده ام که شب های پاییز طولانی تر می نویسم و اگر این پست اینقدر طولانی نمی شد دلم می خواست بنویسم دیشب قبل از خواب یک جور دیگر زندکی را برای خودم تعریف کردم و دلم می خواهد این را به سارا بگویم که معنقد است حوادث زندگی مهم نیستند و نحوه واکنش ما به آنها مهم است.در حالیکه بر اساس آخرین افکار قبل از خواب من در شب گذشته،زندگی شبیه خری است که ما سوار آن هستیم.بعضی ها شانس می آورند و یک خر خوب و باشعور و آرام و سر به زیر به تورشان می خورد.بعضی ها هم مثل من صاحب خری می شوند که جفتک اندازی و لگد پرانی برایش نوعی بازی به حساب می آید و اینکه گاهی دلش می خواهد بدود و گاهی ایست می دهد و قدم از قدم برنمی دارد و اینا هم هست.پس چطور فقط واکنش من مهم است.من که هفت صبح بیرون می روم و تا پنج و شش برنمی کردم اما مفتخر به دریافت نشان مخل ساختمان شده ام؟

اجباری و مجبوری

یک وقت هایی هم زندگی اینجوری بازی در می اآورد که کلیدی که همیشه در را به راحتی باز می کرد،یهو تصمیم می گیرد خودش رل تبدیل کند به قفل و دیگر در قفل نچرخد یک طوری هم نچرخد که انگار هیجوقت نچرخیده و چرخیدن بلد نیست اصلا!

این کلید دو روز پیش این مدل کرم ریختن را شروع کرد و من در حالیکه مشکل به وجود آمده را باور نمی کردم کلید یدکم را هم امتحان کردم و این یکی هم لنگه آن یکی دیگر.چنان در قفل،قفل شده بود که من آنچه را که می دیدم واقعا باور نمی کردم.

بدبختی بعدی این بود که از ترس آن مار زنگی جرات نداشتم زنگ در هیچ واحدی را هم بزنم.چون نمی دانم کدان واحد می نشیند و می تزسیدم تا زنگ بزنم مثل کرکس بپرد توی بالکن و دوباره هوار بکشد.

چکار کردم؟ یک کار رقت انگیز.منتظر ماندم کسی برگردد خانه ک یا برود بیرون.یک ربعی گذشت و کسی برگشت و با کلیدش به راحتی در را باز کرد و من را هم از تردید درآورد: نه قفل رو کسی عوض نکرده!

امروز پیش یک کلید ساز رفتم و ماجرا را شرح دادم.اولین حرفی که زد این بود:

- مشکل از قفله

-اما کلید همسایه ها در رو باز می کنه

- پس مشکل از کلیده

- راه چاره؟

- برو ببین کلید کدومشون در رو راحت باز می کنه همون رو بیار یکی ازش برات درست کنم!

راه حل خوبی می توانست باشد.اگر من یک درونگرای لعنتی نبودم و تنها کسی که در ساختمان می شناسم آن مار زنگی نبود.

* این سارا هزار بار به من گفته است با همسایه ها حرف بزنم و آشنا شوم چون همسایه به کمک همسایه نیاز دارد.دقت کنید توصیه سارا حرف زدن است و من تا حالا حرات نکرده ام بگویم با هیچ کدامشان سلام و احوالپرسی هم نمی کنم.قسمت دارک ماجرا آنجاست که هر وقت سارا اینجا می آید و همسایه ای رد می شود سلام می کند و احوال می پرسد و به تبع سارا من هم سلامی عرض می کنم احباری و مجبوری!

*Anyway هرگز فکر نمی کردم درونگرایی مشکلات اینچنینی هم ایجاد کند که خوشبتختانه هم شیر فهم شدم و و هم استرس جلوی خانه ماندن به ابر متراکم استرس هایم اضافه شده تا یک وقت یا یک روز بی استرس نباشم خدای نکرده.

* امروز با کمک هوش مصنوعی به هر ضرب و زوری بود در را باز کردم باشد فردا هم حقه و کلک ها جواب بدهد.

*فیلم The friend رو دیدم.خیلی چیپ بود

عطر شرف

سالها بعد که

مشتی خاک از سرزمینت شدی

باران که می زند

بویی به مشام خواهد رسید

کاش بوی شرافت باشد

⭐️ این متن رو از اینترنت گرفتم.

🌧️امروز را با دیدن رنگین کمان شروع کردم و دوز رمانس خونم بالا رفته است.

همسفره عیاران

در این واحد جدید کلا هشت نفر هستیم.من و ایوالقاسم و دوستش در رده سنی کهنسالان طبقه بندی می شویم و پنج نفر دیگر جوان هستند.از تیم کهنسالان فقط من صبحانه را در اداره میل می فرمایم و مجبور شده ام با آن پنج نفر دیگر به اضافه پیشخدمت که او هم جوان است همسفره شوم.یعنی شما فک کن هر روز این شیرکو یک تابه بزرگ برمی دارد و یک صبحانه جانانه آمده می کند و تیم جوانان که حالا من هم به آنها اضافه شده ام کوچ می کنند به سمت آشپزخانه و تیم کهنسالان می مانند برای انجام وظایف.انجام وظایفشان هم به این ترتیب است که اگر کسی آمد و‌ کاری داشت با رو کردن یکی از حقه و کلک هایی که بلد هستند طرف را راضی کنند که یا برود و بعدا برگردد یا بماند و انتظار بکشد.البته چیزی که می خواستم بنویسم این ها نیست.خیلی سنگین تر از این حرف هاست.عرض کردم که در صبحانه هایم با این جوانان شریک و همسفره هستم و الان تا تقی به توقی می خورد، از آنها می شنوم که:

- به اون نون و‌نمکی که با هم خوردیم مثلا این حرفی که می زنم راست است

بعد از بس این قسم را تکرار کردند امروز رفتم و از هوش مصنوعی پرسیدم:

- یک ایرانی بعد از خوردن نان و نمک با کسی چه مسئولیت هایی بر دوشش افکنده می شود و دقیقا باید چه خاکی را بر سرش بریزد و کدام خاک را بر سرش نریزد؟

دردسرتان ندهم هوش مصنوعی یک لیست ردیف کرد که اگر می دانستم این صبحانه های کوفتی چنان تعهداتی به همراه می آورد،شکر می خوردم قاشق قاشق اما یک لقمه هم با آنها نان و نمک نمی زدم بر بدن.واقعا احساس بدی به من دست داد و حتی فکر کردم وظیفه نان و نمکی ام است که بروم و آن پستی را که در موردشان نوشته بودم و تا حدی بدشان را گفته بودم حذف کنم.اما،چون از خودسانسوری خوشم‌ نمی آید دوباره رفتم و از هوش مصنوعی پرسیدم:

- آیا اگر کسی صرفا نمکدان را به دست شما داده باشد،باز هم نمک گیر شده به حساب می آیید؟

خوشبختانه جواب منفی بود.وگرنه الان باید می رفتم بین کتاب های عهد عقیق می گشتم و قوانین عیاران را حفظ می کردم😁

به سلامتی خانم ها

برخلاف همه جمعه ها که یا قرمه سبزی داریم یا مرغ وحشی، مامان این بار دلمه را که چنگی به دل نمی زند برای نهار آماده کرده بود.اما،خوشبختانه کنار قابلمه بزرگ دلمه یک قابلمه کوچک دیگر هم چشمک می زد و داخلش ماکارونی بود.درحالی که بارقه ای از امید در دلم جوانه زده بود به مامان گفتم :

- ماکارونی واسه کیه مامان؟

- واسه خانم هاست

بارقه امید تبدیل شد به رعد و برق خشم و گفتم:

- خانم ها؟

- اون دوتا خانم دلمه دوس ندارن

و منظور از خانم ها مورچه و حلوا بود.البته که من سکوت کردم ولی از همان لحظه تا همین الان دارم با خودم فکر می کنم که آیا اگر من بروم و‌خودم را به خانه سالمندان تحویل دهم،این دنیا بیخیال فرستادن نشانه و زدن طعنه و پرتاب تیر و تشر به سمت من می شود؟

🩶«به سلامتی خانم ها» اسم یک کتاب از آنتوان چخوف است.

سلیطه ی ساختمان

دم در پارکینگ یک ماشین پارک شده بود و طبق معمول کفری شدم.یک خانم از همین بلوک خودم رد شد و گفت ماشین متعلق به واحد چهار است.دو بار زنگ زدم و جواب ندادند،کمی بعد یک خانم در بالکن ظاهر شد و زنده و مرده برای من نگذاشت.من گفتم:

- از کجا می دونی من زنگ زدم.شما که جواب ندادید؟

- چون تو مخل این ساختمونی

جا داشت بگویم:

- شما هم سلیطه این ساختمونی

اما نگفتم.نه اینکه رعایت ادب را کرده باشم نه.مدتهاست فهمیده ام ادب با این مردم جواب نمی دهد.فقط دیر این ترکیب اسیدی به ذهنم رسید و الان بیشتر دلم می خواهد سناریوی این را بنویسم که اگر زودتر به ذهنم می رسید چه اتفاقی ممکن بود بیفتد؟احتمالا الان یک کلمه مرحوم جلوی اسمم گذاشته بودند.

داستان را طول نمی دهم.زنگ زدم 110 و کلی اطلاعات از من گرفتند ته ش هیچی.خشمگین و عصبانی توی ماشین نشیتم منتظر تا رخ آن روانی را ببینم.نیم ساعت بعد یک خانم جوان با مادر پیرش رفتند سمت ماشین.پیاده شدم و گفتم:

- ماشین شماست؟

- بله

- خیلی بد پارک کردید

- نه اصلا اینطور نیست

- خانم نمیشه برم داخل

- می تونی‌.بلد نیستی

- این سوییج.شما اگه می تونی شما ببر

- برو بابا

- حداقل بگو ببخشید

- جرا؟

- چون من دو ساعته تو ماشین متتظرم

- می خواستی زنگ بزنی

- من چه می دونم کدوم واحد رو زنگ بزنم.زنگ زدم یک واحدی هر چی از دهنش در اومد به من گفت

اینجا مادر خانم وارد شد:

- آها پس عقده ای شدی! عقده اون خانم رو می خوای سر ما بریزی

- عقده ای خودتی ( داد زدم)

دختر جوان:

- خانم یواش منم می توتم داد بزنم

- داد بزن بیشعور.یه ببخشید بلد نیستی بگی

- بیشعور خودتی. مواظب حرف زدنت باش.دارم احترام سن و سالت رو می گیرم

همه این ها را نوشتم که برسم به اینجا.ملت دارند احترام سن و سالم را می گیرند رفقا.

🩶 چند روز پیش هم داشتیم با فنچ در مورد حکیم ابوالقاسم حرف می زدیم.من گفتم:

- این چرا کار نمی کنه؟

- ببین سنش بالاااااست.حوصله نداره

- سنش کجا بالاست؟ دو سال از من بزرگتره

اینجا چشم های گرد شده فنچ دیدن داشت و اما ادامه مکالمه:

- حالا کار به درک.چرا اینقدر عصبیه؟

- قندش بالاست!

فک کنم طفلک فنچ این بار ترسید به سن و سال و این حرف ها اشاره کند😀

سم

امروز من و سارا صرفا برای اینکه یک تنوعی به زندگیمان بدهیم رفتیم و چهار تا پفک خریدیم،پیشنهاد من بود و سارا با اینکه موافقت کرد برای او هم بخرم گفت که اشتها ندارد و پفک را می برد خانه و همزمان با دیدم فیلم‌ می زند بر بدن.اما،من پفکم را باز کردم و با اینکه تک خوری خیلی حال نمی داد،اما شروع کردم به پفک خوردن.دو تا پفک از گلویم پایین نرفت که یک مرد که پشت سرمان بود دوان دوان خودش را به ما رساند و گفت:

- بریزید بریزید سم بریزید توی بدنتون

من خشک شدم و گفت:

- بفرمایید شما هم میل کنید

مرد آچمز شد و کفت:

- این سمه که داری وارد بدنت می کنی

این بار سارا جواب داد و گفت:

- سم هم لازمه واسه این زندگی سمی

اما مرد کوتاه نمی آمد و همچنان اصرار و ابرام داشت بر ارشاد ما.وقتی دور شدند به سارا گفتم:

- این خودش سم بود

- داشت متد تربیتی مدرن روی بچه ش اجرا می کرد.احتمالا بچه ش- که یک پسربچه شش با هفت سال بود- از پدرش پفک خواسته و پدرش در جواب گفته :

- پفک سمه!

- اگه سمه پس چرا او خانم محترم داره پفک می خوره؟

پدر هم آمد و با بی پروایی قاطی شده با بیشعوری برای ما کلاس درس آداب و اصول تغذیه سالم در یک دقیقه را وسط پیاده رو و دقیقا را ارئه نمود تا مبادا ما در این زندگی شلوغ و درهم و برهم چند لحظه خوشی تجربه کرده باشیم.

🤍سریال black birds رو دیدم و باور نمی کنم بر اساس واقعیت باشد. فضای فیلم شبیه mind nunter بود و کمی تکراری.اما،ارزش دیدن داشت.اینکه یک ادم تقریبا عقب افتاده می تواند چه کارهای وحشتناکی انجام دهد،نزدیک بود مغزم را منفجر کند.فاک بر این دنیا واقعا.

تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته

هوا و فضای اطرافم در پاییزیی ترین حالتی بود که یک غروب می تواند داشته باشد این را می دانستم و آگاه بودم که چقدر خوش به حالم است.داشتم قدم می زدم و از خنکی هوا لذت می بردم.از باد خنکی که می وزید کیف می کردم.به دایناسورهای آسمان لبخند می زدم و سعی می کردم به دختر و پسرهای جوانی که دیت هایشان را خیلی خودمانی و بدون تشریفات در پیاده رو برگزار می کنند،نگاه نکنم.می دانستم در حال سپری کردن لحظات خوشی هستم و ناگهان چه کسی وارد این ذهن پر از شعر و خیال شده باشد خوب است؟رییس،پفیوزم.همانی که بیرونم کرد و دربه در و آواره.بی شرف مثل آدم هم وارد نشد با جفت پا پرید روی تمام سبستم عصبی ام و ناگهان کله ام داغ شد و خودم برای خودم شاخ شدم و خودم را بی عرضه صدا زدم و کسی که نمی تواند از خودش دفاع کند و در حالیکه اینهمه به دایره المعارف شخصی فحش هایش می نازد،در لحظه موعود فحش از کیس و کامپیوتر بلند شد از او نه.در این افکار بودم که احساس کردم فشار خونم دارد از قله اورست هم بالاتر می رود.خودم را آرام کردم و آرزو کردم روزی برسد که به هوش مصنوعی بگوییم هوش مصنوعی جان لطفا این آدم با این مشخصات را از سیستم عصبی- شناختی من طوری پاک کن که انگار هرگز نه دیده ام ش و نه شتاخته ام ش و نه می دانم کیست و که بوده و که خواهد شد.بعد سریع فرمان اجرا شود و خلاص.بعد به لیست افرادی فکر کردم که بعد از رییس خواهند آمد اژدها و معاونش دومی و سومی بودند.

♡ پدر معاون اژدها همانی که در پست قبلی من کار می کند، پدرش فوت کرده است و دیروز رفتیم برای عرض تسلیت.بدبخت حتی نمی توانست چشم هایش را به سمت من بگیرد و جواب من را بدهد.چشمانش را به زمین دوخته بود و بجای جواب تسلیت های من شر و ور می گفت فک کن او زیرِآب من را زده است و او از من متنفر است.همین مورد کافی نیست که متقاعد شویم دنیا برعکس می چرخد.

رنگی و روشن

حلوا با اصرار برادرم را راضی کرده بود تا ببردش بیرون برایش بستنی بخرد.با توجه به اینکه حلوا چند روز پیش سرما خورده بود و هنوز حالش کاملا خوب نشده است، همه مخالفت کرده بودند،اما حلوا حرفش را به کرسی نشانده بود و من که وارد خانه شدم مادرم و مادرش در مورد عواقب احتمالی خوردن بستنی توسط حلوا حرف می زدند.کمی بعد حلوا برگشت با کلی شکلات و شیرینی.از حلوا پرسیدند:

- حلوا جان کدوم سوپرمارکت رفتید؟ سوپرمارکت مخمو؟

- نه رفتیم پیش او آقا کوچولوه

- بستنی هم خریدید؟

- دایی می خواست بخره اما نداشتند!

اولا هر چه رمزگشایی کردیم نفهمیدیم منظور حلوا از اون آقا کوچولو کی بود.اما، آن اعتماد صد در صدی که حلوا به داییش داشت، تمام دلم را برد.اعتماد، آه اعتماد و فقط اعتماد ...واقعا این تنها چیزی است که می خواهم به من برگردد.یعنی اگر الان کسی از من بپرسد که می توانی از جوانی چیزی برداری و به زندگی الانت بیاوری، آن یک چیز قطعا اعتماد است.از بس که به دنیا و آدم های این دنیا اعتماد داشتم و دنیایم روشن و رنگی بود و الان نیست.