ارتباط اعجاب برانگیز_ اعصاب راننده و ماشینش

عرض شود امروز هم که بعد از سه ساعت انتظار شیرین،پیشخدمت چای را روی میزم گذاشت، طبق معمول مشعوف شدم و به سرعت لیوان چای را برداشتم برای نوشیدن.اما،چشمتان روز ید نبیند،خانم عسل و آویشن فروش از آن ور سالن سعی می کرد وانمود کند من را نمی بیند.

🩶

سارا یک جمله معروف دارد که از بک شخصیت معروف در یک فیلم معروف شنیده است:

« زندگیه کمدیه نه تراژدی»

🩶

از دیگر اتفاقات میمون امروز می توانم به موارد زیر اشاره نمایم:

- از بانک زنگ زدند و فرمودند مشکل را پیدا کرده اند اما سیستم ها قطع است و‌ نمی توانند آن را رفع کنند.حالا،مشکل چه بود؟ حساب من محدودیت جابجایی پول با رقم های زیر صد هزار تومان را دارد و به همین علت هزینه تمبر وام که زیر صد هزار تومن بود،پرداخت نمی شد.فک کن شما!

- اضافه کاری اجباری من این هفته سه روز خواهد بود.هفته پیش دور روز بود.

- مبل سفارش داده ام و طبق فاکتور فردا باید تحویل داده شود.در حالی که وامی که بیستم باید واریز می شد،هنوز در مرحله تمبر است و‌من نمی دانم اگر بگویند بیا و‌مبل هایت را تحویل بگیر،چکار کنم؟ بیخیال بیعاته شوم و بگویم نمی خواهم؟ قرض کنم؟ طلا بفروشم؟یا واقعیت را بگویم؟ به نظرم یهتر است واقعیت را بگویم و وقتی وام واریز شد بروم و‌مبل ها را تحویل بگیرم؟

- آها امروز ماشین هم دوباره جوش آورد.چند بار برده امش تعمیر و هر بار گفته اند از نظر فنی هیچ ایرادی ندارد.با این حساب سیستم عصبی و روح و‌روانش به هم ریخته است.درست مثل صاحبش!

🩶

با رعایت قوانین داشتم از خیابان رد می شدم و یهو‌ یک ماشین با زیرپا گذاشتن قوانین کم مانده بود من را زبر بگیرد.راننده شوک من را که دید گفت:

- ببخشید

- چی؟

- ببخشید که داشتم می زدم بهت

به سردی گفتم:

- خواهش می کنم

با بی ادبی دستش را در هوا چرخاند و‌ گفت:

- خیلی خوب بابا

مادر باهوش

1.

حلوا دوست دارد هر روز، جشن تولدش باشد و برایش کیک و شمع بخرند و دست بزنند و برقصند و‌ عکس هم‌ بگیرند.پدر و مادرش هر وقت وسعشان برسد ‌برایش کیک و‌شمع می خرند و موزیک می گذارند و عکس می کیرند اما همه را جمع نمی کنند.مادر باهوشش،جمع شدن ها را کذاشته است برای تولدهای واقعی اعضای لوس خانواده که هنوز برای خودشان تولد می گیرند و برایشان مهم است که مثلا بقیه یادشان باشد و تبریک بگویند و اینا.می خواهم بگویم من از آنها نیستم و روز تولد من روز تولد حلوا اعلام نمی شود.مثل امروز که تولد مادرش بود و برای حلوا جشت گرفتند و ششم بهمن که تولد مورچه است و شانزده بهمن که تولد مامان است و بیست و هفت اسفند که تولد برادرزاده ام است و قرار است همه این تولدها،تولد حلوا اعلام شود و برای او جشن گرفته شود و کادو خریده. شود.

2.

یک برادر زاده دارم که به کوری چشم مادرش، آنچنان از نظر روحیه و اخلاق و رفتار شبیه من است که خود برادرم اعتراف می کند که انگار من دارم برای بار دوم جلوی چشمانش بزرگ می شوم.این بچه به شدت درونگرا و کم حرف است و عاشق حیوانات است و روحیه ای بسیار لطیف دارد.بعد امروز حرفی زد که خود من خشکم زد.مادرش داشت توضیح می داد یک مدت سرکیجه کرفته است.اما، حاضر نیست دکتر برود و خود بچه دلیل دکتر نرفتنش را اینگونه توضیح داد:

- آخه سرگیحه خیلی باخاله.خیلی دوس دارم که یهو همه چی زیر و رو میشه!

و دلیل خشک شدن من؟ سالها پیش من هم سرگیحه داشتم و کیف می کردم وقنی دنیا دور سرم می چرخید!

3.

خلاصه کتابی که امشب در حال مسواک زدن گوش کردم اسمش « صومعه پارما» بود و وسط های ویدیو فهمیدم که این کتاب را سالها پیش خوانده ام .سالها پیش بعنی حدود بیست و پنج سال پیش.کتاب را سارا از کتابخانه کرفته بود و خوانده بود و فکر کرده بود به سلیقه من می خورد و در حالیکه من می خواستم کتاب دیگری را بخوانم به زور این کتاب را کرد توی پاچه ام و گفت:

- این رو بخون.این با سلیقه تو جوره

اسم آن کتاب دیگر یادم نیست ولی داستان این کتاب هرگز یادم نرفت. و صد البته یاد و خاطره مظلومینم هم تا ابد با من است.

شش ضلعی باشکوه

بهترین لحظات من وقت هایی است که چای می نوشم.واقعا هم‌ می نوشم نه اینکه بخورم.بعد دو روز است زندگی همین چای خوردن را هم با بهره برداری از جدیدترین روش های حالگیری و حقه بازی، کوفت و زهرمارم کرده است. از دیروز شروع می کنم که از ساعت نه صبح تا دوازده منتظر بودم پیشخدمت برایم چای بیاورد و اتفاقا آورد و یک چای بسیار خوشرنگ و‌خوش طعم و‌خوش بو روی میزم گذاشت.اما،تا لیوان را برداشتم متوجه حضور یک مرد کنار صندلی ام شدم.نگاه کردم و بدون آنکه حرفی بزنم خودش توضیح داد:
_ این پرینتر رو از مریوان فرستاده بودن برای تعمیر.تعمیر کردیم اومدم اینجا امتحان کنم ببینم درست کار می کنن یا نه؟

مثل اینکه طرف قرارداد اداره بود.اما،کارش به هر حال اشتباه بود و خودش هم می دانست در حال سواستفاده است که من به هیچکدام از این ها کاری ندارم.به آن زمانبندی لعنتی کار دارم که یک تعمیر کار پررو تصمیم می گیرد بجای رفتن به شرکت خودشان و تست پرینتر بیاید پیش ما که با روسا آشنا است و از بین آنهمه دوست و آشنا تصمیم بکیرد پرینتر من را برای انجام کارش انتخاب کند و دقیقا زمانی شروع کند به خاموش و روشن کردن پرینتر و کپی گرفتن که من بعد از سه ساعت انتظار چشمم به جمال چای تازه و داغ روی میزم روشن شده است و تمام لحظات نوشیدن چای من با تست کردن یک پرینتر اسقاطی یکی شد و بجای گرم شدن، یخ کردم.

و اما امروز

کاردم می زدند یک قطره خون روی کارد دیده نمی شد.در حالیکه تمام همکاران در خانه و در حال استراحت بودند ما را کشانده بودند اداره صرفا جهت خالی کردن عقده هایشان و یک کله گنده را هم با لباس ورزشی فرستاده بودند بازدید که یک وقت خدای نکرده ما اطاعت امر نکرده باشیم تا با خیال راحت بتوانند از روی سگ شان با آپدیت جدید رونمایی کنند.وجدانا حضور آن کله گنده با لباس ورزشی به حدی مضحک بود که قشنگ داد می زد که این بدبخت رفته بوده است ورزش کند و روز تعطیلش بوده است.اما یک کله گنده تر از خودش که او هم روز تعطیلش بوده است اما حال نداشته است از خانه بیاید بیرون،این یکی را مامور کرده است که یک تک پا بیاید و به ما سر بزند و حاضر و غایب کند.یعنی این مدیران به حدی چیپ و سطح پایین شده اند که واقعا فقط حال آدم را به هم می زنند.اکر آن نظریه ام درست باشد که احتمالا هست،برای خودم به شدت متاسف می شوم.آدم دشمن هم داشته باشد،باید درست و حسابی باشد.آخر این عقب افتاده های ذهنی را چه به دشمنی؟

تازه فقط این نبود.وامم را هم پیگیری کردم و فهمیدم مجموعه ای از مهندس های IT گیج و مات و میهوت مانده اند و‌ نمی دانند چرا با اینکه هیچ مشکلی در حساب من وجود ندارد؟ وام در بخش واریز فریز می شود. حالا من چکار کنم؟ هیچ کسی نمی داند.واقعا نمی دانند.اوایل فکر می کردم شوخی می کنند و برای حفظ پرستیژ خودشان هم که شده یک راهی پیدا می کنند یا حداقل امیدواری می دهند که بالاخره مشکل را حل می کنند.اما الان با وقاحت می گویند نمی دانند مشکل چیست و تمام.من چه کار کنم؟ نمی دانند.

بیشتر از اینکه ندانستن آنها کفری ام کند، این موضوع عصبانی ام کرده است که واقعا فکر می کردم آنها بالاخره راهی پیدا خواهند کرد و‌ مشکل حل خواهد شد.چرا چرا چرا من اینقدر اشتباه فکر می کنم؟ چند سال دیگر باید در این کشور و بین این مردم زندگی کنم تا راه و رسم زندگی نکبت و قوانین وقیحانه اش را یاد بگیرم؟

در این شرایط روحی، گویا چای رسیده بود و این بار بدون ذوق و شوق آنچنانی و خیلی معمولی و روتین چای را نوشیده بودم.منظورم این است نوشیدن چای امروز با حضور آگاهی و توجه به لحظات جذاب حال متعالی نوشیدن چای نبود.بدون آنکه متوجه باشم چای را نوشیده بودم و لیوان را گذاشته بودن کناری و مشغول شده بودم به ادامه کارهایم.ناگهان خانمی آمد و سلام و‌احوالپرسی کرد و کفت:

- از دور نگاهتون می کردم و دیدم چای میل می کنید و به چشم هاتون دقت کردم و دیدم زرده و این یعنی کم خونی دارید

و در ادامه یک کانال فروش محصولات چای مخصوصی که نه تنها کم خونی نمی آورد،آن را هم درمان می کند را به من معرفی کرد و یک شماره تلفن هم داد که اگر عسل سفید و آویشن خواستم، تلفنی سفارش بدهم و دستور آخرش هم این بود که بازاریابش بشوم و کانال را به همکارانم هم معرفی کنم.

اینکه من عاشق چای هستم و حتی اگر بجای آهن،طلا هم از دست می دادم باز هم به چای نوشیدن ادامه می دادم یک طرف، و اینکه من از عطاری و گیاهان دارویی و علف و آویشن و گل گاو زبان و بابونه متنفرم یک طرف دیگر و اینکه امروز به زور سر کار رفته بودم کدام طرف، بگذار بگویم ضلع.پس این آخری می شود ضلع سوم و اینکه یک کله کنده با لباس ورزشی آمده بود زاغ سیاه ما را چوب بزند هم را بگذاریم ضلع چهارم.دو مورد دیگر هم هست که با این حساب برایش ضلع کم می آورم و‌ مجبورم دست به دامان شش ضلعی شوم.تا حالت شد چهار ضلع.ضلع پنجم هم اختصاص می یابد به قضیه وام و اینکه در سراسر کشور فقط حساب من چنان به فاک رفته است که مجموعه ای از متخصصان شبکه را به گل نشانده است و اما ضلع ششم و‌ مهم ترین آن، چرا این زندگی پفیوز نمی گذارد یک جرعه چای به خوشی از گلوی من پایین برود؟

🩶 یک مورد دیگر هم هست که دیگر نمی نویسم.چون من با اینکه هندسه درس مورد علاقه ام در دبیرستان بود هر چه فکر می کنم می بینم که هیچوقت چیزی در مورد هفت ضلعی به گوشم نخورده است.

یک سوال و دو جواب

1.

مورچه از در بیرون رفت و ناگهان حلوا دوان دوان از پشن سر خودش را به او رساند و گفت:

- مورچه جان تو رفتی ولی من قلب برات درست نکردم.صبر کن برات قلب درست کنم

ما صحنه را نمی دیدیم.اما، می دانیم با تمام قلبش برایش قلب درست کرد و قلب همه ما را آب کرد.

2.

ناگهان سر حلوا به تخت خورد و صدای گریه اش به آسمان رفت.مادرش بغلش گرفت و به من گفت:

- یخ یخ بخ بیار

رفتم و داخل فریزر را گشتم و تنها یخی که پیدا کردم یک نصفه نوشمک بود.آن را برداشتم و دادم دست خواهرم.حلوا با دیدن نوشمک گریه کردن از یادش رفت و خیلی نرمال گفت؛

- این چیه؟

- نوشمکه

- بدش به من

- بذار اول کمی بذارم روی سرت

- نه نمی خواد.چیزی نیست.خودش خوب میشه!

بعد هم ته نوشمک را در آورد و از چند قطره باقی مانده در ته جای نوشمک هم نمی توانست بکذرد و برای قورت دادن آن چند قطره از من راهنمایی خواست.گفتم

- کمی سرت رو ببر عقب و نوشمک رو بریز تو حلقت

ریخت و البته هیچ تشکری هم نکرد.

3.

حلوا از سوپرمارکت برکشته بود و همه آنچه را خریده بود نوش جان کرد غیر از یک شکلات که در ته نایلون خریدهایش مانده بود.شکلات را به مورچه نشان داد و گفت:

- مورچه این رو برای تو خریدم

بعد شکلات را باز کرد و درسته توی دهانش گذاشت.مورچه اعتراض کرد:

- اگه واسه من خریده بودی باید به من می دادیش نه اینکه خودت بخوریش

حلوا با چشمانی که انگار با مورچه موافق است اما کاری از دستش برنمی آید و فقط شرمنده ست،به جویدن شکلات ادامه داد و ناگهان به سرفه افتاد.بعد از دادن استرس به ما و خوردن آب توسط خودش و سر جا آمدن حالش.پرسید:

- من چرا سرفه کردم

و دو تا جواب شنید:

مادرش: چون شکلات رو درسته توی دهنت گذاشتی

- مورچه: چون شکلات من رو خوردی!

هر جا میرم تو با منی

دلشتم با خانم حمیرا هم خوانی می کردم و پیچیدم توی کوچه ای به سمت اداره و خیلی اتفاقی از داخل آینه یکی از همکاران واحد قبلی را دیدم که به شدت می خندید احتمالا به من و‌ اینکه اصلا بلایی که به سرم آمده است برایم مهم نیست.

بلایی که به سر من آمد در اعتراض به اضافه کاری اجباری پنجشنبه ها بود و تنها دلخوشی من بعد از شوت شدن به اینجا نداشتن اضافه کاری بود.چه دلخواهی چه اجباری.بعد الان هم اضافه کاری اجباری روزانه داریم و هم پنچ شنبه ها را!

خیلی با خودم کلنجار رفتم که به این نتیجه نرسم که عقرب قبلی سرخود من را بیرون نکرد و اجازه اش را از کسی‌ گرفته بود.کسی که حسابی خرش توی سازمان می رود و می تواند دستور اضافه کاری اجباری بدهد بدون هیچ دلیلی!

البته نه بدون بدون هیچ دلیلی.من هستم و‌ احتمالا دلش را طوری سوزانده ام که شنا در آبهای قطبی هم خنکش نمی کند وگرنه یعنی چه که واحد ما که در طول روز هم کار چندانی ندارد باید تمام هفته اضافه کار بمانیم آنهم اجباری؟

اگر این فکرم درست باشد بسیار مشعوفم که پفیوزی را اینچنین سوزانده ام.امیدوارم آنقدر بسوزند تا خاکستر شوند.به شرطی که همکاران دلیل شرایط شوک آور این روزهایشان را نفهمند وگرنه ممکن است من را تی سی کی کنند😁

🩶نظریه ام را با سارا در میان گذاشتم و فرمود:

- نه رفیق! تو‌ اینقدرها هم که فکر می کنی مهم نیستی! شانس خودته که هر جا میری باهاته!

روز اول قبر

1.

قیمت نیم بوت را پرسیدم و شنیدم:

- شونزده میلیون

- شونزده میلیون؟ چرا اینقدر گرون!

- شونزده میلیون گرونه؟

🩶تازه این نیم بوت بود.فک کن اکر بوت بود جقدر می شد؟

🩶شاید هم شانزده میلیون زیاد نیست و فقط برای ما زیاده !

2.

بجای بوت یک کوله پشتی قهوه ای رنگ پارچه ای سبک و خوش دوخت و جمع و‌جور خریدم یک و سیصد و پنجاه تومن - تعجب تان را درک می کنم، از بس ارزان بودم خودم هم تعجب کردم- فقط برای اینکه غصه نخورم. به خانه که رسیدم و با دقت بیشتر که نکاه کردم تعجبم هم بیشتر شد.خیلی شیک تر و جادار از چیزی بود که به نظر می رسید و بدین ترتیب پرونده خرید کیف بسته شد.اما اه از کفش!( نمیشه کفش ارزون خرید.کفش مهمه خیلی مهمه ولی شونزده میلیون آخه؟)

🩶پاپتی هم که نمیشه رفت سرکار؟

🩶 اگر هوا اینقدر سرد نبود میشد به دمپایی فکر کرد ولی سرده خیلی هم سرده.

3.

کتابفروشی را قبل از کفش فروشی رفته بودم و هنوز دندانم گرم بود و نمی دانستم که قرار است زمستان را بدون بوت و نیم بوت بگذرانم و پاهایم از سرما کبود شوند،بنابزاین رفتم کتابفروشی تا کتاب « کاحو» از موراکامی را بخرم.اما،در بدو ورود چشمم افتاد به کتابی به اسم«روز اول قبر» و در جا فهمیدم بهترین انتخاب برای این روزهای من است.آن را برداشتم و امشب یکی از داستان هایش را خواندم و واقعا لذت بردم.

🩶 کتاب نوشته زنده یاد صادق چوبک است و مجموعه ای از یارده داستان کوتاه است.

🩶کاحو را هم خریدم البته

🩶 و‌یک کتاب دیگر از صادق چوبک به اسم چراغ آخر

4.
با فکی آویزان داشتم برمی گشتم خانه که ناگهان صدای خانم حمیرا پیچید توی ماشین:

تو قلبم تو رو دارم اگر خونه به دوشم

من از این آهنگ خیلی خوشم می آید و شروع کردم به همخوانی با بانو حمیرا و در نتیجه تلخی این غروب دردناک مثل کندن پوست بادمجان از روحم جدا شد و خیلی شاد و سرمست رسیدم به دم در مجتمع و با دیدن مجتمع ناگهان زدم زیر خنده.واقعا آن حال خیلی خوب خوب خوب به این خانه و زندگی و‌مجتمع نمی آمد.یک چیزی در زندگی من اشتباه است.

❤️ آهنگ رو برگردوندم اول تا فردا صبح وقت رفتن سرکار دوباره گوش بدهم.به نظرم هر کی می تونه گوش بده.پاییزه مثلا.کمی پاییزی بازی کنیم و لوس بازی و اینا.

روتین روانشاد

روتین خیلی خوبی که این روزها به زندگیم اضافه کردم اینه که همزمان با مسواک زدن به خلاصه یک شاهکار ادبی هم گوش می دم.خوشبختانه اینستاکرام پر شده از صفحاتی که خلاصه شاهکارهای ادبیات جهان رو در دو یا سه دقیقه تقدیم می کنه به مغز ما و باعث شادی روح و روانمون میشه. طوری که من کم کم دارم امیدوار میشم روزی برسه و من خلاصه همه شاهکارهای ادبیات جهان رو گوش داده باشم.می دونم جای کتاب خوندن رو نمی گیره.اما، حداقل ادم می فهمه در تک به تک کتابهای چاپ شده دنیا چه خبره؟


🩶 امشب خلاصه کتاب « آسیاب کنار فلوس» اثر جورج الیوت رو گوش دادم و جمله آخر کتاب یک جوری متاثرم کرد که باعث شد این پست رو بنویسم:

در مرگ جدا نماندند

همزبانی برهم‌زننده

از ماشین پیاده شدم و‌داشتم خودم را آماده می کردم برای کشتی گرفتن با در و دیدم در آن تاریکی، یک کربه کنار در روی دو پا نشسته است و‌ خیلی کنجکاو من را نگاه می کند.استرس داشتم و یادم رفت خدمتش سلام عرض کنم و در عوض سریع شروع کردم به حرکات آکروباتیک زدن تا مکر دری به تخته بخورد و در باز بشود.تلاش اول و دوم و سوم نشد و گربه همچنان نظاره گر تلاش هایم بود.به در بسته خورده بودم و کسی نبود برایش درد دل کنم. رو به گربه گفتم:

- می بینی زندگی من رو پیشی جان؟

و رفتم کلید یدک را از توی ماشین برداشتم و این بار در اولین تلاش در باز شد.خوشحال و شاد و خندان رفتم ماشین را بیا‌ورم داخل پارکینگ و پیشی هنوز همانجا بود.گفتم:

- غصه نخور پیشی جان.درست میشه میوووووو

گربه بیچاره در رفت.نمی دانم لهجه ام ضایع بود یا به زبان آنها حرف بدی زده بودم.با شاید اصلا نباید حرفی می زدم و به همان همدلی بینمان اعتماد می کردم.

بدون محدودیت

با نیلوفر داشتیم در مورد هدیه - همان همکار که همین چند وقت پیش ازدواج کرد و در ذهن من تجسم مار زنگوله دار بود- حرف می زدیم.نیلوفر احوالش را پرسید و من گفتم:

- بد نیست.ولی کارش خیلی احمقانه بود.من تصور می کردم آدم پنجاه رو که رد کرد دیگه خودش با دست خودش، خودش رو بدبخت نمی کنه!

- ببین هیچ ربطی به سن و سال نداره.آدم تو هر سنی اگر بخواد می تونه خودش رو بدیخت کنه!

❤️الان که از آن سیاهچاله دور شده ام بیشتر متوجه شده ام که آن مار چه ضرباتی به من وارد کرد و نمی توانم باور کنم یک ادم بتواند تا این حد پست فطرت باشد.

چیکن استراگانف

تا دیدم سارا می خواهد خامه را بریزد توی مخلوط قارچ و‌ مرغ و من از طعمش خوشم نیاید و گرسنه بمانم،خودم را رساندم به پای گاز و‌گفتم:

- ببین یکی از Favorite های زندگی من اینه که وسط درست شدن غذا یکی، دو‌ لقمه بزنم بر بدن، اجازه هست؟

- اجازه که هست ولی این اسمش Favorite نیست.اسمش ناخنک زدنه!

❤️ اسم غذا چیکن آستراگانف بود و واقعا خوشمزه بود.

❤️ اون Favorite واقعیه.من واقعا دوس دارم وسط غذا یک پیش غذای نیمه آماده میل کنم.مخصوصا عاشق برنج نیم پخته هستم.

❤️ کاری که سارا بر عهده من گذاشت خلال کردن پیازها بود.-سخت ترین کار در واقع- بعد من وظیفه ام را مثل تمام زندگیم درست و حسابی انجام دادم.اما، وقتی که دیگر آب از چشمم مثل سیل می بارید به سارا گفتم:

- سار می دونی رنده برقی اختراع شده؟

- آره می دونم.پیازهات رو خلال کن

❤️ تا آخر سال یک رنده برقی برای خودم خواهم خرید.

❤️ غذای خوب و خوشمزه ای بود اما خیلی چرب بود و الان معده من فکر می کند من قصد خودکشی دارم از بس امروز چربی خوردم و برای شستن چربی میوه و برای شستن میوه لواشک و خلاصه معده ام درک نمی کند چه اتفاقی افتاده است و سرم هم دارد گیج می رود.